Yalan söylüyorum kendime, kimse ölmesin diye yapıyorum bunu, gitmesin diye. Dokunurken nefesimi kesen kokuyu bir bedene sindirmek istiyorum şimdi. İki söz arası buluşuyor dudaklarım onunla, özlediğimi anlıyorum, özlemlerimi akıtıyor, özleyeceğimi düşündükçe daha çok sokuluyorum yüzüne. Dokunuyorum yanaklarına saçlarına, bütün imlalar dökülüyor ellerimden ona, ısınıyorum, soğuk terlerim saçılıyor yatağa, titreyerek ağlıyorum, gözlerimden bir ufka bakar gibi, kokusuyla kendimi buluyorum.
O uyuyor, anlamıyor, tanrıya tapar gibi soluyorum onu, dilime sakın gitme takılıyor, söyleyemiyorum. Değmediğim yeri kalmasın istiyorum, değdikçe çoğalacağımı biliyorum. Nefesini hissediyorum dudaklarımda, çocukluğumun güzel şehirlerine gidip geliyorum her solukta, yoğrulduğum yokluklar nöbetindeyim şimdi, bilmiyor duymuyor görmüyor o, sadece uyuyor. Gömüyorum kendimi onun toprağına, yağmur desenli gülüşleri filiz veriyor içimden bana, umuttan mutluluktan gideceğini bildiğimden ağlıyorum, sesim soluğum çıkmıyor, dökülüyorum, şimdiden yas tutuyorum şimdiden bir seferlik af diliyorum tanrıdan, olmuyor, uykumda gelen hayale dokunamadan, uykumda gelen aşka yürekler karıştırmadan düşlere döneceğini bildiğimden öleceğim diyorum, o biliyor, tanrı, işte şimdi üzerimizden bize gülü